Zelfmoord is zo oud als de mensheid zelf, en op enkele uitzondering-en na altijd negatief beoordeeld! De Romeinen vonden dat er af en toe wel eens een reden kon zijn om de deur definitief achter zich dicht te gooien. De Grieken dachten er anders over, en het christendom nam dit idee vanhen over. Augustinus, die in niet geringe mate het hele westerse denken beïnvloed heeft, nam de idee over dat zelfmoord als een verwerpelijke daad moest beschouwd worden. Hij baseerde zich daarvoor op drie onwrikbare principes: de natuurlijke drang tot zelfbehoud, de verplichtingen tegenover de gemeenschap, en het feit dat alleen God over het recht op leven en dood beschikt. Zelfmoord werd een ziekelijke wanhoopsdaad, zodat in de middeleeuwen zelfs na de dood het lijk gestraft werd. Het ging zover dat wie een poging ondernam… ter dood veroordeeld werd. Ook de islam beschouwt zelfmoord als erger dan moord, terwijl het in het boeddhisme dan weer een toppunt van onthechting betekent. Enkele keren wordt zelfmoord voorwaar tot heldendood verheven: Libanese zelfmoordcommando's, de zelfverbranding van boeddhistische monniken als protest tegen de Viëtnamese oorlog. Het staat wel in een schril contrast met de afkeurende houding tegenover iemand die tijdens een depressie in een waterput springt!

Uit: Reflector