ANGSTZWEET EN ONTBIJTTAFELS

,,Je moet 'm volle bak zetten en er echt naar luisteren. We hebben écht ons best gedaan.'' Goede raad, Stephen, maar onze buren zijn al komen klagen. Maar toch bedankt, want het kan dienen als kennismaking met huize Dewaele, waar muziek àlles betekent. Broers David (20) en Stephen (25), zoons van ,,Zaki'' Dewaele, en de twee andere leden van Soulwax zochten voor hun debuut-cd Los Angeles op, omdat ze per se wilden werken met cult-producer Chris Goss. Dat is een verhaal op zich. Maar we zeggen David en Stephen dat we willen beginnen bij de broers-vragen. Of ze samen muziek ontdekt hebben, bij voorbeeld. ,,Wil je dan alle vragen over mijn pa er ook direct in smijten, dan zijn we daar vanaf'', lacht Stephen. Het blijkt niet eens nodig. Want ze beginnen er zelf over.

Stephen: ,,We zijn opgegroeid tussen duizenden platen. Tussen de bio's, de platen en de merchandising. Dus is het logisch dat David en ik samen muziek hebben ontdekt. Onze passie voor muziek is gevoed door het verleden.''
David: ,,We komen uit een familie waar de pop- of rockcultuur altijd prominent aanwezig is geweest. Dat kwam door onze pa zijn job. Hij schreef, hij was dj, hij stelde programma's samen.''
Stephen: ,,Toen wij in muziek geïnteresseerd raakten, kropen we op zolder en vonden daar de meest onvoorstelbare dingen. Ongelofelijk. Al de eerste Small Faces. De eerste singles van Jimi Hendrix. The Beatles ook. Mijn vader was de eerste in België die van Apple en EMI dingen kreeg. The Small Faces hebben nog bij ons thuis geslapen. Stan Getz is ook bij ons geweest. Maar je denkt daar dan niet over na. Pas als je daar nu mee bezig bent, schiet je dat weer te binnen en dan denk je: dat kàn toch niet?''
,,Onze ouders draaiden heel de dag muziek en dat kruipt onder je huid. Als ik nu Spanish stroll van Mink DeVille hoor, dan zie ik ontbijttafels. Zeer bizarre dingen allemaal. Talking Heads. Die zitten allemaal in je jeugd en die heb je allemaal mee. En dan begin je op een gegeven moment aan je eigen geschiedenis.''
,,Het is met ons heel anders dan met anderen. Neem Piet, bij voorbeeld, onze drummer. Zijn eerste plaat was Mental floss for the globe, van Urban Dance Squad. Pas daarna hebben we hem The Beatles leren kennen.''
David: ,,Ik denk dat dat wel met meer jongeren nu is. Dat ze opgroeien met nieuwe groepen en dan pas de oudere dingen ontdekken. Bij ons was dat net omgekeerd. Nu zien we daar de voordelen van in. Maar vroeger? Ik weet nog dat ik op school met niemand durfde babbelen over muziek. Want zij waren dan bezig met Life is life of andere hitparade-dingen en bij mij was het dan Led Zeppelin of The Beatles. Ik durfde daar nooit voor uitkomen.''

Dancing

,,Maar muziek was ook nooit echt iets wat ik wilde doen. Nu gebeurt het soms dat ik in een dancing sta, en ze een oud nummer draaien, en dan betrap ik er mij op dat ik elk woord kan meezingen. Omdat dat uit mijn jeugd komt. Toen dacht ik er niet aan van: dat wil ik doen. Het was gewoon iets wat makkelijker kon.''
Stephen: ,,Het is ook bizar hoe we begonnen zijn. Piet en Stefaan waren de twee beste vrienden van David. Hij had net een gitaar gekocht. Zij moesten bas en drums spelen. Ik ben toevallig eens langsgekomen, ben beginnen meezingen en dat was het. Het was zeer onschuldig.''
David: ,,Het is makkelijker om met broers te werken. Je hebt een gezamenlijke geschiedenis. Iets wat je niet meer moet uitleggen.''
Stephen: ,,En nu verschiet ik nog altijd van mijn moeder. Die koopt nog altijd zeer rare dingen. Soundgarden bij voorbeeld. Dan komt ze naar huis met Soundgarden. Ma, alstublieft? En dan vindt ze dat echt goed. Da's wel cool eigenlijk.''

,,Leave the story untold'' is opgenomen in Los Angeles, met de van Kyuss en Masters Of Reality bekende Chris Goss. Moesten het per se de Verenigde Staten zijn?

Stephen: ,,Helemaal niet, maar wij wilden Chris Goss als producer hebben. En het bleek goedkoper voor ons om naar daar te gaan, dan om hem met een deel van zijn apparatuur naar hier te halen.''
David: ,,Ook omdat we bij vrienden van onze ouders in L.A. konden blijven slapen.''
Stephen: ,,Het was low budget. Helemaal geen limousines of zo.''
David: ,,En Chris Goss heeft serieus onder zijn prijs gewerkt. Hij heeft voor ons minder gevraagd dan een normale Belgische producer. Hij wou het echt doen. Hij vond onze muziek goed, verfrissend. Anderen ook, technici, studio's... iedereen heeft daar aan een laag tarief gewerkt. Niet voor onze mooie ogen, hoor. Maar omdat Chris Goss daar een gerespecteerd cultfiguur is. Als hij iets doet, denkt iedereen van: waar is hij nu weer mee bezig?''
Stephen: ,,Op een bepaald moment is Rick Rubin langsgeweest. Ook hij kwam even kijken wat Goss aan het doen was.''
David: ,,Screaming Trees, Frank Black, iedereen is komen kijken. Goss is zo iemand die door iedereen in de gaten wordt gehouden. Ik heb een gitaar aan de helft van de prijs gekregen, gewoon omdat Chris Goss erbij was.''
Stephen: ,,Het goede aan Chris was dat hij echt op dezelfde frequentie zat. Hij was ook echt bezeten door muziek. Het was één grote popquiz, heel de tijd. Het ging altijd over muziek, en naar platenwinkels gaan.''
David: ,,Het was interessant, omdat we niet het L.A van coke, babes en party-people gehad hebben.''

Angst

Waren jullie niet bang? Dit was jullie debuut-cd. Dé plaat. En je gaat ervoor naar L.A. om samen te werken met iemand die je niet kent. Die kerel kon jullie droom toch ook helemaal om zeep helpen?

David: ,,Ik was totaal niet bang.''
Stephen: ,,Komaan. Jawel.''
David: ,,Nee, ik had totaal geen angst. Ik heb het je duizend keer gezegd dat het de max ging zijn, en het is de max geworden.''
Stephen: ,,Da's niet waar. Leugenaar. (lacht) Je had hem moeten zien op het vliegtuig. Ik weet nog goed dat we naar het hotel gingen en dat hij zei in de lobby: ik hoop dat het meevalt, ik hoop dat het meevalt.''
David: ,,Komààn! Ik had Chris aan de telefoon gehad en mij had hij gezegd: nadat ik jullie muziek gehoord had, ben ik naar Stevie Wonders Innervisions beginnen luisteren. Wel, da's mijn favoriete Stevie Wonder-plaat. Dus dat kon al niet mis gaan. Dat was meteen verzekerd dat het goed ging zijn. Jij zat met de angst.''
Stephen: ,,Ik ga u subiet in die fontein daar gaan kappen, hé vriend. (lacht) Nee, natuurlijk was ik wat bang. Sceptisch. Het enige waar ik last mee had, was dat ik via via had gehoord dat Goss zwaar aan de drugs zat. En ik dacht: als dat zo zit, moeten we hem goed uitchecken. Dan moeten we als het echt mis gaat, kunnen zeggen: weg hier. Maar vanaf het moment dat ik hem zag, wist ik dat het oké was. Het wàs oké. Wreed oké.''

De cd is er nu. En het is er één om trots op te zijn. Zijn er vergelijkingen die mensen misschien als compliment bedoelen, maar die jullie niet kunnen uitstaan?

David: ,,Ik heb al de vreemdste dingen gehoord. Spin Doctors. INXS. In Los Angeles, wat hebben we daar niet gehoord. The Move. En voor mij: Brian May.''
Stephen: ,,Talk Talk heb ik zelfs al een keer gehoord. Soundgarden zeggen ze soms. Nooit Pearl Jam, maar altijd vinden ze wel dat mijn stem op Eddie Vedder lijkt. Het stoort mij niet meer. We zijn wie we zijn.''
David: ,,Wat je in feite wil, is dat mensen je plaat opleggen en dat ze zich goed voelen. Of slecht. En bij sommige mensen heb je het gevoel dat ze het alleen maar goed vinden omdat ze onze naam een keer gelezen hebben in Humo. Of omdat het misschien een beetje hip is nu om te zeggen: Soulwax is wel goed. Terwijl dat helemaal niet onze bedoeling was. Hadden we echt een hippe band willen zijn, dan hadden we wel iets anders gedaan. Dan was het wel meer dEUS of Metal Molly geweest.''

Er is aan de cd gewerkt, dat hoor je. Wat is het detail waar je het meest trots op bent?

Stephen: ,,Als je de cd in je cd-speler steekt, en hij begint, dan druk je...''
David: ,,Nee! Dat mag je niet verklappen. Ik weet wat je mag vertellen. Caramel! Da's een nummer over films, het feit dat het gevoel van een film aan je blijft plakken. Daar zit een break in...''
Stephen: ,,Maar nee, je moet dat anders uitleggen. Dat nummer was niet af. Toen we in L.A. aankwamen, speelde David het op zijn akoestische gitaar, en ik dacht: dat is het. Laten we daar iets heel schoons van maken. Ik schreef er een tekst bij over hoe je je voelt als je naar de cinema gaat. En terwijl we met dat nummer bezig waren, zie ik zo'n goedkoop Casio synthesizertje op tafel. Ik speelde daar (zingt) tidu-tidu-tidudu op, je weel wel, dat melodietje van Popcorn. Tot vervelens toe. Om Chris te pesten blijf ik dat spelen, ook tijdens de opname. En het blijft er in zitten. En veel later draait de technicus zich naar mij en die zegt: ,,It's genius, màn. Popcorn. Films. Caramel. I can see it.'' En David en ik zo: ,,yeah, yeah, yeah.'' Daar hadden we làng over nagedacht.'' (dubbel van het lachen)

Verdrinken

En dan tot slot nog de obligate Belpop-vraag. Vermomd als quiz. Je staat op de dijk in Oostende. Er zijn drie mensen aan het verdrinken. Tom Barman van dEUS, Mauro Pawlowski van Evil Superstars en Sarah Bettens van K's Choice. Je hebt echter maar één reddingsboei. Wie red je?

Stephen: ,,Tom Barman. Ik ken hem al zo lang. Ik heb met hem nog in de klas gezeten. Nog voor dEUS. Ik zou dat moéten doen.''
David: ,,Maar Mauro is toch ook de max?''
Stephen: ,,Weet ik ook wel.'' (denkt na) ,,Weet je wat we doen? We staan daar toch met twee?''
David: ,,Ik pak Mauro, jij pakt Tom. Neenee, ik weet het. In feite zouden we de reddingsboei naar Mauro moeten gooien. Tom zal wel zwemmen. Want Tom, let op'', (en dan even diep filosofisch), ,,die gaat er wel komen.''

Het Nieuwsblad 24 april 1996