Hoe werkt internet eigenlijk?

Het is niet de bedoeling om hier een technische uiteenzetting te gaan voeren over internet.  Wel zal ik proberen om op een eenvoudige manier de werking van internet uit te leggen, zodat je een beter inzicht krijgt.

Computertaal is gebaseerd op eentjes en nulletjes.  Door een veelvoud van die ééntjes en nulletjes is een computer in staat allerlei informatie te verwerken.  Deze informatie kan bestaan uit tekst, beeld en geluid.

Wanneer je 2 computers met elkaar verbindt, dan kunnen deze computers met elkaar praten door eentjes en nulletjes naar elkaar te versturen.  Daarvoor moeten deze twee computers met elkaar verbonden zijn door een lijn.  Wanneer 2 computers met elkaar verbonden zijn, spreken we van een netwerk.  Meestal is één van deze twee computers de baas en de andere computer een dienaar.  In computertermen spreken we van een server en een client.   Zoals je reeds wist is internet een gigantische verzameling van computers die met elkaar verbonden zijn.  Maar hoe is mijn computer thuis dan verbonden met het net?  Er ligt toch geen speciale lijn van mijn computer naar andere computers?  Toch wel, maar die lijn wordt ook voor andere behoeften gebruikt: de telefoon of de televisie.  Het is mogelijk om via een telefoonlijn eentjes en nulletjes te versturen.  Daarvoor heb je wel een tussenschakel nodig: DE MODEM.  Een telefoonkabel is enkel geschikt om geluid te versturen.  Dit gebeurt dan ook: een hoge toon staat voor een één en een lage toon voor een nul.  Een modem zet de elektrische signalen van de computer om in hoge en lage tonen.  We noemen dit MOduleren.  Aan de andere kant van de lijn moeten deze tonen terug omgezet worden in elektrische signalen die de computer begrijpt.  Dit heet DEModuleren.  Kleef de onderlijnde letters aan elkaar en je krijgt… MODEM.  Er bestaan grenzen aan de snelheid waarin zo eentjes en nulletjes verstuurd worden over de telefoonlijn.   Daarom is men naarstig op zoek naar andere manieren om informatie te versturen dan over de klassieke telefoonlijn.  ISDN is zo’n techniek.   Men heeft ook vastgesteld dat men over de kabel veel meer informatie kan versturen.  Dit werkt dan niet meer met toonverschillen, maar met verschillen in frequentie.  Wordt het te moeilijk?  OK, dan houden we het terug simpel.

Mijn computer thuis is een cliënt die aangesloten kan worden op de server van een provider.  Een provider is een (commerciële) dienst die zijn computer ten dienste stelt om gebruikers toegang te verschaffen tot het internet.  Deze server van mijn provider is daarom verbonden met duizenden andere servers over de hele wereld.

Alle informatie die via internet verstuurd wordt, houdt zich aan het TCP/IP protocol.  TCP/IP heb ik reeds bij de vorige vraag uitgelegd.  Het komt erop neer dat alle informatie in pakketjes wordt verstuurd van computer A naar bijvoorbeeld computer K.  Elke pakketjes krijgt een zelfde adres mee, maar de weg die het pakketje aflegt, is niet steeds dezelfde.

Zoals bij de klassieke post heb je steeds een adres nodig om informatie te kunnen versturen.   Bij internet is zo’n adres steeds een reeks van cijfers.  Elke computer die aangesloten is op het net heeft zo zijn eigen reeks van cijfers.  Omdat mensen niet zo makkelijk cijfers onthouden, hebben informatici manieren uitgedokterd om die reeks cijfers in adressen te gieten die wij wel verstaan.  Op die manier is de URL voor websites ontstaan (bijvoorbeeld  www.triangel.be) en het emailadres (info@triangel.be) 

Concreet gebeurt het volgende:

1. via de telefoonlijn of de kabel verbind ik mijn computer thuis met de server van een provider.
2. Wil ik websites bekijken dan gebruik ik daarvoor de juiste software, in dit een geval een browser zoals Explorer, Netscape of andere
3. Ik tik het adres in van een website die ik wil bekijken.  Zo’n adres noemen we ook URL.  Bijvoorbeeld  www.microsoft.com
4. Heel belangrijk zijn de letters die staan achter het laatste punt of dot,  in dit geval com  Op deze manier maakt je computer een verbinding met een Domain Name Server, zeg maar een computer waarin allemaal adressen van andere computer zijn opgeslagen.  De DNS computer voor de letters com bevindt zich ergens in Amerika.  Daarin zit het adres opgeslagen van de website van Microsoft.  Eenmaal het juiste adres bekend is, word je verder doorgestuurd naar het computerpark van Microsoft.   In België vind je veel websites met als laatste letter “be”.  Deze  be staat trouwens voor België.  Alleen websites die zich bevinden op een computer in België mogen deze letters in hun naam hebben.  De DNS-computer voor België bevindt zich ergens in Leuven en werd beheerd door een Leuvense professor: Etienne Verbaeten.  Bezoek ik dus een Belgische website met eindletters “be” dan moet ik eerst langs deze computer om het juiste adres op te halen. 
5. Heb je als school een eigen website, dan staat deze website op de server van je provider.   Een bezoeker van jouw website gaat dus niet in jouw computer thuis of op school rommelen, maar wel in de computer van je server waar jij een plaatsje hebt gekregen.

Bij het versturen van email gebeurt in grote lijnen hetzelfde.  Achter het “apestaartje @” staat steeds de naam van de provider waarnaar de boodschap moet verstuurd worden:  triangel@pandora.be, “be” slaat terug op België.  Daar moet zich ergens een provider bevinden met de naam “pandora” en bij die provider heeft triangel een stek.  Verstuurt er iemand een bericht naar triangel, dan komt dit bij mijn provider terecht.  Daar blijft dit in een postvak liggen tot ik mijn post ophaal via mijn computer.

Dit alles betekent dat mijn computer thuis niet 24u/24u moet werken opdat anderen mijn website zouden kunnen bekijken of post naar mij zouden kunnen opsturen.  Neen, mijn provider is 24u/24u stand-by.  Ik log in als het mij past.

Ik kan je zeker onderstaande websites aanraden als je meer wilt weten over de werking van het net.

        http://hwi.uni.be/nl/

        http://www.tcn.nl/~arke/tcpippresentatie/start.html

        http://www.schamper.rug.ac.be/internet/index.html

        http://www.kmonet.be/zoekrobot/technologisch/569.html