Ik
ken nu reeds “de ontvanger”. Maar
kan je ook iets verteller over “de zender”? Onbekend is onbemind zou ik zo
zeggen.
Ik ben Patrick Keysabyl, geboren net na nieuwjaarsdag in 1962,
fulltime onderwijzer, nog steeds gelukkig getrouwd en vader van drie dochters:
Joke, Aagje en Bieke. Ik liep normaalschool aan het St.-Thomasinstituut te
Brussel, waar ik in 1981 mijn onderwijzersdiploma op zak had. Na enkele
omzwervingen doorheen West-Vlaanderen, geef ik sedert '85 les in het tweede
leerjaar van De Ark, een kleine dorpsschool in Oekene, een deelgemeente van
Roeselare.
Ik ben steeds gepassioneerd geweest door de computer. Met mijn
eerste onderwijswedde in 1981, bouwde ik zelf mijn eerste computer, die volledig
in machinetaal moest geprogrammeerd worden. Homecomputers waren toen nog
ontzettend duur. Ik heb zelf nooit een technische opleiding gevolgd. Hoewel ik
zelf in het onderwijs sta, ben ik nooit voorstander geweest om zelf les te
volgen in informatica. Ik ben een autodidact op het gebied van hard- en
software.
Ik heb het steeds belangrijk gevonden om de computer toe te passen
in mijn onderwijspraktijk. Mijn zelfgebouwde computer was daar te log voor, maar
toen in 1983 de homecomputer betaalbaar werd, ben ik educatieve programma’s
beginnen schrijven om te gebruiken in mijn klas. Mijn tweede computer was een
Sinclair Spectrum, een wondertje van techniek. Ik probeerde de vooruitgang op de
voet te volgen door af en toe een nieuwe computer te kopen. De oude computers
kregen dan een plaatsje in de school waar ik les geef. Zo zijn er nog twee Atari
ST's de revue gepasseerd. Onvermijdelijk ondervond ik dat ik op een onbewoond
eiland zat met de keuze van mijn computers. Daarom stapte ik over op het Windows
3.1 platform. Latere computers draaiden onder Windows 95. Toch blijf ik
programma's schrijven die ook onder Windows 3.1 draaien, omdat veel scholen met
tweedehandsmateriaal werken, dat niet geschikt is voor Windows 95 of hoger.
In 1991 heb ik TRIANGEL VZW opgericht, met als hoofddoel de
computer te promoten als educatief instrument door het ontwikkelen van
goed(kop)e educatieve software die didactisch verantwoord is. Ik sta zelf met
beide benen in het onderwijs en kan daarnaast programmeren wat voor didactische
programma’s twee grote troeven zijn. In mijn vrije tijd heb ik inmiddels reeds
tientallen educatieve programma’s geschreven. Programma’s die oorspronkelijk
enkel hun weg vonden binnen de schoolgemeenschap, beginnen nu ook hun weg te
vinden buiten de stads- en provinciegrenzen. De programma’s zijn enkel te
verkrijgen bij TRIANGEL VZW. Dit betekent dat naast het ontwikkelen van software
ook nog heel wat meer werk komt kijken: schrijven van handleidingen, kopiëren
van diskettes, zelf branden van Cd-rom’s, ontwerpen van kaften en
hoesjes, schrijven van nieuwsbrieven en niet te vergeten, de gratis telefonische
ondersteuning. TRIANGEL VZW is een vereniging zonder winstoogmerk. Er worden
geen lonen uitbetaald, persoonlijk verdien ik geen cent aan de verkoop van mijn
programma’s. Ik heb nu wel het voordeel dat ik mijn eigen hobby kan bekostigen
en dat ik professioneel materiaal kan aankopen, wat anders ondenkbaar zou zijn.
Elk programma dat ik ontwikkel, groeit uit een nood, een behoefte.
Toen er in 1996 een computer kwam in onze kleuterklas, vond ik geen goede
Nederlandstalige software voor kleuters. In samenspraak met de
kleuteronderwijzeressen ben ik programma’s gaan schrijven voor kleuters en
voor mijn eigen kinderen. Dit resulteerde in het project De
SpeelhuisjeS, dat intussen een beetje uit zijn voegen is gegroeid.
Sedert 1997 heb ik mij ook op INTERNET toegelegd, omdat ik dit een
uitstekend medium vind om in contact te komen met anderen en ervaringen rond het
educatief gebruik van de computer uit te wisselen. Daarom ontwikkelde ik voor
mijn school een website die je vindt op
http://surf.to/de.ark
Ik ben gelukkig dat ik mijn hobby en mijn beroep kan combineren, maar ik
blijf op de eerste plaats onderwijzer, die met hart en nieren in de klas staat.
En als je dat goed wilt doen, dan vraagt dat ook heel wat tijd, naast de
klasuren.
Blijft er dan geen tijd meer over voor andere dingen? Gelukkig wel.
Ik zing in een strijdkoor "Vamos pra lutar", de naam zegt het reeds,
wij zingen strijdliederen in de Nederlandse, Franse en Spaanse taal.
Ik knap tijdens de vakantieperiode ook zoveel mogelijk zelf ons huis op, een
doe-het-liever-allemaal-zelver, zeg maar.
Verder pik ik graag een mooie film mee, meestal op TV of video. Een Engelse
thriller kan me ook heel bekoren.
De donderdagavond zal je mij nooit thuis vinden, dan ga ik badminton spelen op
recreatief niveau. Verder heb ik nog één passie: videofilmen. Gelukkig kan dit
gecombineerd worden met reizen, want wij trekken er graag op uit met de caravan.
De portable laat ik dan thuis, zeg maar om af te kicken...
